Dreapadóirí Oíche Cambridge, Thomas Mailaender

D'fhoilsigh Chatto & Windus, teach foilsitheoireachta mór le rá a d'fhoilsigh na chéad aistriúcháin Bhéarla ar shaothar Proust sa bhliain 1922, The Night Climbers of Cambridge sa bhliain 1937. Noel Edward Symington ab ea an t-údar, agus d'úsáid sé an t-ainm cleite Whipplesnaith – ainm a chomhcheanglaíonn an briathar Meán-Bhéarla “whipple”, a chiallaíonn bogadh timpeall go tapa, le téarma Sean-Lochlannach ar phíosa talún. Is é an smaoineamh a bhí ann ná go mbogadh Symington agus a chomhchoirí timpeall ar bhallaí, díonta agus spící choláistí Cambridge go tapa. Sheachain siad áitreabh tráchtála mar go raibh siad sin sa réimse poiblí – áit a bhféadfaí pionóis a ghearradh. I measc na gcoláistí, ní raibh orthu déileáil ach le maoir agus leis na póilíní, nach raibh ag cur mórán suime ina gcuid mí-iompair.

Ní rud nua é dreapadh ar bhallaí agus ar dhíonta na gcoláistí. Bhí Roof-Climber’s Guide to Trinity scríofa ag Geoffrey Winthrop Young sa bhliain 1899 chomh maith le Wall and Roof Climbing sa bhliain 1905. Bhí ar dhuine a bheith ar an airdeall faoi chlochaireacht ag titim as a chéile agus feistis scaoilte timpeall ar phíopaí agus ar ghuttering. Bhí pleanáil chun cinn riachtanach freisin, mar go raibh an dreapadh le déanamh san oíche chun a bheith sábháilte ó chaomhnóirí na maoine. Obair thaitneamhach a bhí inti inti féin, ach chuir sí Symington agus a chairde i dteagmháil leis an ngnáthdhuine freisin, póilín go minic a chuidigh leo in am an ghátair ag a 3 ar maidin.

An rud a bhí nua, áfach, ná gur thóg Symington agus a chomhchoirí grianghraif díobh féin i mbun gnímh. Blianta bunaitheacha i bhfótagraíocht iriseoireachta a bhí anseo, tar éis an tsaoil. Bhí ceamaraí ag na dreapadóirí agus d'úsáid siad soilsiú, rud a chuir na póilíní ar an eolas ar ndóigh, a bhíonn le feiceáil uaireanta mar bhreathnóirí fiosracha. Is é an toradh atá air sin ná grianghrafadóireacht stáitse, ag am a raibh imeachtaí stáitse coitianta i bpreas na Gearmáine agus na Breataine araon – ba iarracht chomhoibríoch é an tuairisceoireacht ina raibh cairde agus daoine a bhí ag dul thart ag glacadh páirte. I Londain, rinne Bill Brandt, grianghrafadóir a tógadh sa Ghearmáin, speisialtóireacht sa chineál sin faisnéisíochta stáitse a rinne dreapadóirí Cambridge iarracht air.

Mar sin féin, bhí dearcadh ag Symington agus a chairde, rud a cuireadh síos air ach a míníodh go mion sa bhunfhoilseachán, i roinn ar leith dar teideal ‘Chiefly Padding’. Gníomhaíocht chiúin a bhí sa dreapadh oíche, nach raibh inti ach ‘sraith eachtraí scoite’. Ní raibh aithne mhaith ag na rannpháirtithe ar a chéile agus dhreap siad ar mhaithe leis an spraoi gan an iomaíocht a bhain le sléibhteoireacht agus dreapadh carraigeacha mar is ceart. Bhí taifid á gcoimeád, más ann dóibh ar chor ar bith, ag daoine aonair, agus ní raibh aon chumainn dreapadóirí díonta ann chun iompar a rialáil agus scór a choimeád. Ba chréatúr rúnda, rómánsúil é dreapadóir oíche Symington, cosúil le carachtar ó Buchan ‘ag trasnú móinéar Albanach ar oíche stoirmiúil’.

Aithníonn Thomas Mailaender, an t-ealaíontóir comhaimseartha a fuair cartlann dreapadóirí Cambridge, an dreapadóir oíche mar fhréamhshamhail – taistealaí aireach, ag meascadh le daoine eile agus é ag iarraidh a bhealach a dhéanamh trasna tír-raon contúirteach gan mórán rialacha nó béasaíochta.’

– Ian Jeffrey