200cm Eagrán 1: Úr ó na Pleiades, Ruben Lundgren

An bhfuil daoine glasa ann? Má chuardaítear go tapa, tiocfar ar an bhfinscéal faoi pháistí glasa Woolpit. Insíonn an scéal seo faoin gcaoi ar aimsíodh deartháir agus deirfiúr a raibh cuma ghnáthúil orthu den chuid is mó, ach amháin go raibh a gcraiceann glas. Labhair siad teanga anaithnid agus níor ith siad ach pónairí amha. De réir na cailíní, tháinig siad ó thalamh nach raibh an ghrian ag taitneamh ann riamh, agus áit a raibh gach rud glas.

Ach bímid macánta, is dócha nár tháinig na daoine sna grianghraif sa zine seo ó áit chomh fantaisíochta sin, ná ó na Pléideacha ach an oiread. Is dóichí go ndearna na grianghrafadóirí ionramháil ar a gcuid diúltach sa seomra dorcha chun a gcuid ábhar a fheabhsú. Chuirfidís dúch maigeanta i bhfeidhm ar réimsí áirithe den ghrianghraf (go háirithe an aghaidh) chun grán a laghdú i bpriontaí dubh agus bán, rud a d'fheidhmigh mar scagaire caolchúiseach.

Is díol spéise é go léiríonn an t-ionramháil seo an chaoi ar athraigh dearcadh na réaltachta i ngrianghraif le himeacht ama. Sna laethanta tosaigh den ghrianghrafadóireacht, is minic a rinneadh coigeartuithe mar seo chun cáilíochtaí aeistéitiúla na ngrianghraf a fheabhsú. Sa lá atá inniu ann, tá a leithéid d'athruithe coitianta. Feidhmíonn an dath glas, a bhí ina rud corr uair amháin i ndomhan dubh agus bán, anois mar mheabhrúchán ar an gcaoi a múnlaíonn an fonn íomhánna idéalach an chaoi a bhreathnaímid ar an stair agus ar an lá inniu.

Is zine dhá uair sa bhliain é 200cm a cheiliúrann grianghrafadóireacht dhúchasach na Síne. Roghnaíodh na grianghraif bhunaidh as bailiúchán an Archive of Modern Conflict i Londain.